1-دیدگاه دانشمندان فقهی در باب محاربه :

لازم بذکر است که فقها در باب محاربه (چه در تعریف محاربه که ناشی از تفاسیر متفاوت از آیه قران میباشد و چه شروط تحقق محاربه و چه در مصادیق آن متفق الآرء نیستند) بنا بر این بصورت اجمالی به آرای فقهای عظام در این مورد اشاره میکنیم که بایکدیگر همخوانی بیشتری دارند.

شیخ مفید نوشته است :

اوباش و اهل فساد در صورتی که در سرزمین اسلام سلاح برکشند و مال مردم را غارت نمایند محارب میباشند.(1)

محقق حلی در کتاب شریع الاسلام در تعریف محارب نوشته است :

محارب کسی است که برای ترساندن مردم صلاح بکشد چه در خشکی و چه در دریا چه در شهر و چه در بیرون شهر ...و اینکه شرط محارب بودن شخص از احل ریبه (مشکوک)محل تحمل است .

بهتر آن است که بگوییم در صورت علم بقصد ترساندن ، چنین شرطی وجود ندارد.

این حکم برای مرد و زن اگر پیش بیایید یکسان است .در ثبوت این حکم برای کسی که صلاح کشیده باشد ولی توانایی ترساندن مردم را نداشته باشد تردیید است،شبیه تر به واقع آن است که حکم مذکور در حق چنیین کسی نیز ثابت باشد ولو بخاطر قصدش مجازات شود.(2)

حضرت امام خمینی (ره) در کتاب تحریرالوسیله میفرمایید :

محارب کسی است که سلاح خود را برای ترساندن مردم بیرئن آورده و یا خود را مجهز به آن نمایید و در زمین اراده فساد داشته باشد و فرق نمی کند که در خشکی باشد یا در دریا ، در شهر یا غیر شهر ، در شب یا روز در آن یکسان اند. (3)

با مطالعه تعاریف فقها از محاربه  اینگونه بر می آید که مسئله تجرید سلاح در تعریف اکسر فقها شرط شده و داشت قصد اخافه و ار عاب مردم و همچنین ایجاد فساد در زمین را داشته باشد .البطه محل تامل است که آیاد شرط تجرید سلاح میتواند در مقام بیان مصداق خارجی محاربه در زمان پیامبر باشد و بنابر این تنها ایجاد و حشت و ترس و نیز برهم زدن نظم عمومی و اختلال در امنیت جامعه بر اثبات جرم محاربه کفایت میکند .

جهت مشاوره حقوقی با ما در تماس باشید.